Dekoloniserende Indonesië – Nederland herdenking 16 augustus 2022

  • Bericht auteur:
  • Berichtcategorie:x
  • Bericht reacties:0 Reacties

Wat is anders bij een dekoloniserende, inclusieve en verbindende Indiëherdenking?

Verhalen en trauma’s (door Benjamin Caton)
Hoe ziet zo’n dekoloniale, inclusieve en verbindende herdenking er dan concreet uit? Ten eerste wordt bij de dekoloniale herdenking nationalisme niet centraal gezet, maar de verhalen en trauma’s van burgers. In tijden van oorlog en onderdrukking zijn burgers immers nooit de winnaar. De Nederlandse vlag wordt daarom niet gehesen zoals bij de andere Indië-herdenkingen, noch andere vlaggen. Ook wordt militair geweld niet geroemd. Dit, omdat militair ontzag (zacht gezegd) schuurt binnen dit verleden. Onder andere omdat Nederland vier jaar lang een onnodig bloederige oorlog heeft gevoerd om Indonesië te behouden, nadat Indonesië de onafhankelijkheid had uitgeroepen. Dit resulteerde in de dood van grofweg 100 duizend Indonesiërs en 5.000 Nederlanders.

Waar bij de 15 augustus-herdenking het regiment van Van Heutsz (een koloniale oorlogsmisdadiger) de vaandelwacht verzorgt met het Atjeh-medaille erin, wordt bij de dekoloniale herdenking de militaire taptoe vervangen door een passende trompetimprovisatie. Verder is de datum van de dekoloniale herdenking 16 augustus, de ideale dag om aan alle pijnen gehoor te geven. 16 augustus is namelijk de dag na de capitulatie van Japan, wat voor zowel Indische als Indonesische mensen een grote stap richting vrijheid betekende.

Daarnaast is 16 augustus de dag voor de onafhankelijkheidsverklaring van Indonesië. Tot slot vindt het evenement plaats bij het Monument Indië-Nederland; een monument dat zelf ook een dekolonisatieproces ondergaat. Voorheen heette dit monument namelijk het Van Heutsz-monument, in de toekomst gaat het monument hopelijk het Monument Indonesië-Nederland heten.

Prachtige bloem
Als ‘derde- en vierdegeneratie-indo’s die met de koloniale geschiedenis van Nederland in hun maag zitten (…) niet welkom zijn’, zoals Michael Lentze stelt, dan zetten wij zelf een herdenking op. Welkom is die grote groep mensen die zich niet thuis voelt bij een koloniale herdenking op 15 augustus, en iedereen die zich in het koloniale oorlogsverleden wil verdiepen. Een Indië/Indonesië-Nederland Herdenking zoals wij vinden dat die vandaag de dag zou moeten zijn. Een herdenking die streeft naar het vertellen van het gehele verhaal. En eentje die ruimte biedt voor alle pijnen, op een verbindende en helende manier. Want de toekomst moeten we uiteindelijk samen bouwen. En hopelijk groeit er zo uit die koloniale plant met doornen een prachtige bloem.

Geef een antwoord